Lol én verdriet in Doetinchemse 'apenkooi'

De turnstertjes van het Edese Dynamika verzilverden zaterdag in Doetinchem hun zware trainingsarbeid. Het merendeel zette een grote stap naar het NK.
Maar een enkeling leerde er de harde wetten van de sport.

Door ROEL VAN DE WIEL

Snikkend sjokt Sophie de Blois van de balk naar het lage bankje aan de rand van de grote gymzaal. De scherpe zaallichten reflecteren in haar glimmend paarse turnpakje. Als De Blois naast haar trainster gaat zitten, verbergt ze haar rode wangen in haar handen. Weg van de wereld wil ze even zijn.
Ogenschijnlijk uit het zicht van haar fans, van meedraaiende videocamera's.
Eigenlijk gewoon van iedereen.
Kan de tienjarige Edese er wat aan doen dat de groeispurten van haar lichaam niet stroken met haar ambities? Nee, maar ze botst zaterdagavond wel keihard tegen de beperkingen van haar ledematen. En dat in de regiofinale van Gelderland, het voorlaatste voorportaal van het Nederlands kampioenschap.
De jonge turnster van de Edese turnvereniging Dynamika schudt het hoofd nog eens en loopt sip door de volle zaal. Een grote zijdelings geplaatste, door een fel paars elastiek vastgehouden paardenstaart wiegt brutaal mee.
Dat ene fatale sprongetje blijft de gedachten van de pupil nog even beheersen. De balk was haar derde onderdeel. Ze nam geconcentreerd plaats op de springplank en zette af. Ze plaatste haar handen op de balk en wilde met de dunne benen door het gemaakte poortje. Maar het poortje was te krap, of de benen te lang. Ze belandde aan de andere kant van de balk, met de beide voeten op de vloer. Einde oefening, wist het meisje meteen. Ze voltooide haar balkoefening nog wel, maar wist voldoende toen ze met een salto in de kussens belandde. Snikkend zocht ze beschutting in haar handpalmen.
De regiofinale in het Doetinchemse SAZA-turncentrum is voor het turnstertje een piekmoment. Honderden piepjonge meiden van 47 clubs stuiteren gespannen over de toestellen, op weg naar het NK. Het turnseizoen is opgebouwd in één race naar de nationale titelstrijd. In Doetinchem worden per onderdeel zestien turnsters aangewezen voor de districtsfinale in april. Het jaar van de verliezers is voorbij.
"Dat is wel zielig", zegt Ronald Swaen vanaf het volle balkon boven de turnzaal. De voorzitter van Dynamika zit er tussen gebiologeerd toekijkende, meerekenende en vooral filmende ouders. Swaen ziet de mispeer van De Blois met pijn in het hart aan. "Die meiden trainen ontzettend hard. Eén mindere dag en het seizoen zit er op. Keihard."
Al uren zit de voorzitter op de tribune. De jongste meisjes van Dynamika zijn immers al vroeg in de middag aan de beurt. Vrolijk door de zaal rennend voltooit een groepje acht- en negenjarige Edesen hun parcours langs brug, balk, vloer en paardensprong. Swaens dochter Karlijn troeft in een spurt haar clubgenotes Elsa Boonstra en Judith de Blois af, om maar voorin de rij te staan voor de warming up op de vloer. Ze zwiept haar dunne staken wild door de lucht, terwijl twee dikke vlechten achter haar aan bungelen. Met een grote grijns landt ze netjes op het canvas.
De ernst van de situatie ontgaat haar. Samen met haar vriendinnetjes heeft ze de grootste lol in de grote 'apenkooi', waar ze lekker een middagje tekeer kan gaan. Toch maken ook de drie 'instappers' - het eerste niveau voor wedstrijdturnsters tot en met negen jaar - deel uit van de A-selectie van Dynamika, net als alle aanwezige acrobaatjes uit Ede. Samen spenderen ze twee keer per week ruim twee avonduren in de turnzaal. Bovendien doen ze elke maandag aan krachttraining.
Swaen: "Het harde werk zie je hier terug. Bijna iedereen heeft zich geplaatst voor de districtsfinale. En ze hebben er lol in. Ze doen veel voor hun leeftijd, maar hebben veel plezier met elkaar."
Het succes van Dynamika wordt zichtbaar als Swaens dochter even later op het balkon haar verlegenheid opzij zet en haar beker toont. Karlijn wint de instapcategorie, vlak voor clubgenote Judith de Blois. Diens zusje Sophie sluit haar avond op de vloer af. Frunnikend aan haar glimpakje wacht ze op haar beurt. Gespannen, een beetje bevreesd. Na een sjieke groet richting jury werkt ze haar oefeningen netjes af. "Het wordt heel spannend", rekent Swaen voor. Naast hem wachten De Bois' ouders zenuwachtig af.
In een lang lint van turnsters loopt hun dochter de vloer op. Ze stelt zich langs de lijn op en duwt met een strakke blik de kin in haar Dynamika-jasje.
Een jurylid somt zestien namen op, maar niet die van De Blois. "Oh, wat erg", zucht haar moeder. De pechvogel houdt zich sterk. Ze klapt voor de winnaars en sjokt weg. De Doetinchemse 'apenkooi' heeft haar weinig plezier bezorgd.